Judan! Judan! Fomi tene... Help me alsje­blieft, ik heb zo'n honger! Elke dag staan er kinderen, jonge en oude mensen op de veranda met deze vraag. En wat doe je als je zelf elke dag te eten hebt?

Een hele overgang van het welvarende Holland naar het dorpje Foye in Guinee-Bissau. Op 12 september vertrok het vliegtuig uit Amsterdam, en de volgende dag kwam ik op de plaats van mijn bestemming. Ik zal niet zeggen dat het afscheid nemen makkelijk was, helaas niet. Maar tijdens de reis mocht ik ervaren dat God bij mij was, maar ook bij mijn familie en vrienden zou blijven. Dat is geweldig toch? Met spanning en verwachting keek ik uit naar het weerzien van de bevolking en de ontmoeting met Gerda en Marianne. Het welkom was warm en hartelijk. Dat deed erg goed na een toch wel vermoeiende reis. Veel van mijn spullen waren al gearriveerd met de boot, en de eerste dagen had ik tijd om mijn kamertje in te richten en wat te acclimatiseren.

Alleen op pad

In Nederland heb ik 3 maanden Creoolse taalles gehad, en nu kwam dus de proef op de som: hoeveel zou ik kunnen verstaan? Het viel me echt mee en nu ik hier ruim 2 maanden ben, kan ik al veel volgen en begin ik zelf ook Creools te spreken. Naar Gerda's idee nog te weinig. Dus nu stuurt ze me regelmatig alleen op pad, zodat ik wel móet praten. Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk, want anders leer ik het nooit! Zoals deze week, we moesten nog brood halen in een dorpje verderop. "Nee hoor, ik heb echt geen tijd, je zult alleen moeten gaan!" zei Gerda, nadat ik haar vroeg om mee te gaan omdat ik er tegenop zag. En daar ging ik op de brommer... vriendelijk knikkend naar de mensen die ik tegenkwam. In Titi aangekomen kwam ik aardig wat bekenden tegen, en voor ik er erg in had stond ik gezellig met hen te praten. Natuurlijk met hapers en fouten, maar... ze begrepen me. Na 20 minuten stapte ik, voorzien van brood, weer op de brommer. Op de terugweg vertelde Juliu (13 jaar), die bij me achterop de brommer   zat,   dat   hij   de kerkdienst van de vorige dag zo fijn had gevonden. Hij vertelde me ook dat het leven met de Heere Jezus rijk was, ondanks de honger en andere problemen. Daar word je blij van, als je dat hoort! Geweldig dat zo'n jonge knul dat met je wil delen. Het leven als christen hier is niet makkelijk. Maar de Heere houdt Zijn kinderen vast. Wij mogen hen steeds bemoedigen met woorden en gebed. Maar wat veel mooier is, God Zélf geeft hen kracht om staande te blijven.

ledere dag een belevenis

Nu ik hier ruim 2 maanden ben, begin ik aardig te wennen. Zelfstandig werken, zoals het vertellen van een Bijbelverhaal of medicijnen geven, is er nog niet bij omdat ik de taal nog niet voldoende machtig ben. Maar door Gerda overal mee te helpen leer ik veel.

Ik zie er naar uit om zelfstandig aan de slag te gaan, al zullen daarvoor eerst nog wat hindernissen moeten worden genomen. In het begin had ik even moeite met het warme, vochtige klimaat, maar daar ben ik inmiddels aardig aan gewend. Gewoon elke dag lekker zweten! Iedere dag is nog steeds een belevenis. Mooie  belevenissen, maar ook moeilijke, zoals de honger. Gelukkig is de rijst nu bijna klaar om te oogsten en kunnen de mensen weer van hun eigen land eten. Er gaat geen dag voorbij, of ik maak weer wat nieuws mee. De kracht die God ons geeft om hier ons werk te doen, mogen we dagelijks ervaren. Hij is goed voor ons!