Midden in de 'rimboe' is het zover... de auto laat ons weer in de steek. Niemand op de weg te zien, alleen een paar apen die ons vriendelijk toeknikken. We zijn met de auto juist op de terugweg vanuit de hoofdstad, daar hebben we de auto helemaal laten keu­ren en repareren. Ook hebben we in Bissau Gerda uitgezwaaid, die met haar vriendin op het vliegtuig naar Nederland is gestapt.

We zijn net nog bij Magdna langs geweest. Een gehandicapt ventje uit een van de kleine dorpjes waar we langskwamen. We hadden een rolstoel ingeladen, die we via het Lilianefonds hadden kunnen krijgen. Wat zou hij opkijken! Madgna is een tijdje geleden bij ons in Foye geweest, en tijdens de kerkdiensten vroeg hij steeds om gebed voor een rolstoel. Het is een heel pienter ventje, maar heel klein en vergroeid. Waarschijnlijk heeft hij een botziekte. Hij kijkt je helder aan, en wijs praten dat ie kan! Hij had ons al eens eerder om een rolstoel gevraagd, zodat hij naar school kon. Wij zagen daar echter geen mogelijkheid voor. Wel hebben we met hem gebeden, dat de Heere hierin zou voorzien. Daarna is hij er steeds voor blijven bidden. Totdat wij met het Lilianefonds in aanraking kwamen. Zo hadden we dan vanmiddag de rolstoel gebracht. O, wat een stralende oogjes! Hij zei niet veel, maar zijn gezicht sprak boekdelen terwijl hij het karretje aan alle kanten betastte!

In de soep

Maar nu staan we dan toch echt stil. Geen telefoonverbin­ding, geen voorbijgangers. En werkelijk waar, de bomen schudden van de apen. Zullen we hier moeten overnachten? Het is al later op de middag... Eindelijk doemt er een busje op met wat jongelui. Ze zijn er wel over uit dat ze ons zo niet achter kunnen laten, en voor een flinke duit zijn ze wel bereid ons naar Foia te brengen. We nemen zoveel mogelijk waardevolle spullen mee, want de auto zelf moet natuurlijk achterblijven. Een zorg voor later, eerst zelf maar eens thuis zien te komen.

Ondertussen bedenk ik dat heel mijn avondprogramma in de soep loopt. De hele week heb ik gebruikt om me goed voor te bereiden op het Bijbelverhaal dat ik vanavond voor het eerst in Ponta Nobu zal vertellen. Maar het is duidelijk dat we daarvoor veel te laat thuis zullen zijn. Dat is een flinke tegen­valler, want ik keek er echt naar uit. Zoveel voorbereiding, met spanning naar uitgekeken, en nu... Het gebeurt hier regelmatig dat we onze planning moeten bijstellen, soms op de meest onverwachte momenten. Als je dan, zoals ik, toch wel van structuur houd, is dat behoorlijk lastig!

Een beetje krom...

Een paar dagen later dan gepland heb ik dan toch mijn eerste Bijbelvertelling gehouden onder de boom in Ponta Nobu. Samen met Tuduna ben ik erheen gegaan. Hij vertaalde mijn Creools in het Balanta, de plaatselijke stamtaal. Wanneer mijn zinnen er een nog beetje krom uitkwamen, maakte hij er in zijn taal toch wat moois van. Het was spannend, maar ook heel mooi. Daarvoor ben ik tenslotte hierheen gekomen, om het evangelie aan kinderen door te geven. De wijngaard is groot, maar de Heere is een zon en schild.

"Hij zal hun 't goede niet in nood 
Onthouden,zelfs niet in de dood. 
Die in oprechtheid voor Hem leven. 
Welzalig, HEER, die op U bouwt 
En zich geheel aan U vertrouwt."

Bid met mij om afhankelijkheid van God, dat ik in Zijn wegen zal wandelen, en dat Hij mij wil gebruiken tot Zijn eer. Bid ook dat de Heere mij zal laten zien welk werk ik in de toekomst mag oppakken. Er is zoveel te doen, en er moeten keuzes gemaakt worden. Dank met mij voor de gezondheid die ik ontvang, evenals voor de goede samenwerking met het team.

Dineke